Stary cmentarz...

Ledwie pamiętam to miejsce z czasów, gdy chodziłam jeszcze do podstawówki - stary opuszczony ewangelicki cmentarz w Krobi. Prawdopodobnie jego istnienie związane jest z rodziną osadników niemieckich, którzy tu zamieszkali. Najstarszy nagrobek pochodzi z roku 1910, a wszystkich jest raptem około 9-10...

Niewiele da się już odczytać z napisów, choć jeden z pomników musiano postawić komuś szczególnemu - wnioskuję to tylko z polskiego napisu na płycie, bo kto tu spoczywa...? tego już z pomnika się nie dowiemy...

Czasem da się odczytać imiona, nazwiska, daty... Ciekawe, czy pod połaciami tych konwalii też znajdowały się jakieś groby...?

Jak przez mgłę pamiętam z czasów podstawówki trzy nagrobki, na których widniało to samo nazwisko, różne daty urodzenia i taka sama data śmierci - wrzesień albo październik 1939... Czy to są te trzy nagrobki? Dziś już nic nie da się odczytać...

Napis na bramie głosi: Eingang zur Ruhe 33 - cokolwiek oznacza to "33", może datę postawienia tej bramy, za którą dziś tonie w zaroślach (a czasem i śmieciach) kilka mniej lub bardziej opuszczonych grobów?

[Zdjęcia robiłam komórką z braku innego sprzętu - i tak są niezłe jak na jego możliwości;)]

Spacer doliną Wisły

Wystarczy zejść ukrytymi trochę przed gawiedzią schodami z osiedla Na Skarpie, by znaleźć się w Kaszczorku - małej nadwiślańskiej miejscowości włączonej obecnie w granice miasta (ale o nim kiedy indziej). Żeby dotrzeć nad Wisłę, trzeba się przedrzeć przez łąki, na których jest dość mokro (woda na rzece wysoka), ale cudnie zielono...

W końcu po slalomie między rozlewiskami dociera się nad rzekę, a tam...
No i nie da się ukryć, że sezon spacerowo-grillowy rozpoczęty;)

...

Na wypadek, gdyby ktoś miał wątpliwości, z kim miałam dziś lekcje;)

Różowieje niebo od zachodu...

W Bajowym ogrodzie...

Z reguły wizytówką Baja Pomorskiego jest frontowe wejście w kształcie szafy, tymczasem w przyteatralnym ogrodzie również można się natknąć na wiele ciekawych rzeczy. A trafiłam tam przy okazji odbierania zarezerwowanych biletów na spektakl - najpierw moją uwagę przykuł widok amfiteatru za oknem (na zdjęciu powyżej), potem znalazłam wyjście do niego, a już w samym ogrodzie...

"Prawo i pięść" in memoriam...

A oto i kolejny przykład urban sculpture na toruńskich ulicach, a konkretniej na Rynku Nowego Miasta - wózek osadnika lub też repatrianta. Stoi tu już jakiś czas (od 31 sierpnia 2008), ale jakoś dotąd było mi nie po drodze...
A skąd pomysł na taką rzeźbę w tym akurat mieście?

Pamiętacie jeszcze pierwszy (i chyba tak naprawdę jedyny) polski western z 1964 roku Prawo i pięść? Otóż część scen kręcona była właśnie w Toruniu, który grał rolę poniemieckiego uzdrowiska leżącego na Ziemiach Odzyskanych - dlatego zawsze oglądam ten obraz z wielkim sentymentem. Moja mama zresztą pamięta działania ekipy filmowej w mieście i opowiadała mi o tym podczas którejś kolejnej emisji w tv.
Równie niezapomniana jest fantastyczna ballada z tego filmu, do której słowa napisała Agnieszka Osiecka, muzykę Krzysztof Komeda, a śpiewał Edmund Fetting - Nim wstanie dzień. Później tę piosenkę zaśpiewali też m.in. Kasia Nosowska (w sumie chyba chcę tę płytę z jej wykonaniami Osieckiej...) Strachy na Lachy i Raz Dwa Trzy. Na innym filmiku można zobaczyć wjazd bohaterów do Torunia i charakterystyczne miejsca, które "zagrały" w filmie.
Trzeba przyznać, że Holubek w roli kowboja walczącego samotnie z otaczającym go złem świata też był całkiem całkiem...;)

California dreamin'...

...and the sky is grey... I tylko pomarzyć można o słonecznej Kalifornii pomiędzy deszczem a śnieżycą z gradobiciem, kiedy na chwilę świat jaśniał od promieni...

Takie widoki z okna zafundowała mi dziś na koniec lekcji marcowa kapryśna Pani Aura - na szczęście zanim wyszłam ze szkoły, było już po kolejnej ulewie i znów zaczynało się robić coraz jaśniej...